Balsam Szostakowskiego po naniesieniu na skórę i błony śluzowe aktywuje procesy regeneracji komórek tkanki łącznej właściwej i nabłonkowej. W ciągu 2-3 dni stosowania przywraca wyraźnie stopień nawilżenia skóry. Przyczynia się do rozpulchnienia struktury tkankowej, dzięki czemu do komórek dopływa więcej płynu troficznego (odżywczego), dostarczającego tlen i składniki pokarmowe. Należy pamiętać, że do najbardziej powierzchniowych warstw komórek skóry i błon śluzowych nie dopływa już sama krew, lecz przesącz osocza krwi. To właśnie ten płyn wypełnia przestrzenie międzykomórkowe i pośredniczy w wymianie gazowej oraz metabolicznej. Zakłócenia w krążeniu płynu tkankowego lub jego wysychanie po rozerwaniu ciągłości tkanki nabłonkowej, przyczyniają się do zakłóceń metabolizmu komórkowego, rozwoju bakterii i grzybów oraz utrudnionego gojenia. Balsam Szostakowskiego przywraca prawidłowe krążenie płynu troficznego, stymuluje komórki do podziałów (proliferacji) i różnicowania, dzięki czemu następuje sprawniejsze i szybsze gojenie otarć naskórka i błon śluzowych, gojenie odleżyn, odmrożeń, oparzeń, suchych wyprysków, owrzodzeń i odparzeń. Eter poliwinyobutylowy działa miejscowo znieczulająco i przeciwświądowo. Usprawnia oczyszczenie rany, odpływ wydzieliny ropnej, odejście na zewnątrz martwych komórek, bakterii, drożdżaków oraz zejście się brzegów rany. Dlatego, że ma właściwości lepkiej, jednorodnej substancji lipofilnej, ale hydrofobowej, bardzo skutecznie powleka powierzchnię skóry i błon śluzowych, szczególnie suchych, osłania przed czynnikami środowiskowymi, drażniącymi i pozapalnymi wydzielinami bakterii, wirusów i grzybów. Tkanka osłonięta, zabezpieczona prze niesprzyjającymi czynnikami szybciej wraca do zdrowia. Balsam Szostakowskiego tworzy coś w rodzaju osłony dla mikroklimatu w ranie, sprzyjającego regeneracji. Ważne są również jego właściwości bakteriostatyczne (hamujące rozwój bakterii) i fungistatyczne (hamujące rozwój grzybów, w tym drożdżaków).

Balsam Szostakowskiego ułatwia odczopowanie ropni, poprzez rozmiękczanie naskórka i mas rogowych.

Z tego względu, że Balsam przywraca prawidłowe nawilżenie naskórka, polecany jest w leczeniu suchego zapalenia skóry. Wskazaniem do jego stosowania Balsamu są również: stany zapalne skóry okolic racic, pazurów i kopyt, wyprzenia bakteryjne (np. w fałdach skóry, w pachwinach), suche odleżyny, stany zapalne gruczołów mlekowych (wymion), rany i otarcia narządów płciowych oraz odbytu (możliwe również wlewki doodbytnicze przy świądzie), nadżerki w jamie gębowej, nadżerki płciowe (pochwy), świąd sromu, oparzenia i odparzenia. Sprawdza sę również przy owrzodzeniach przewodu pokarmowego u zwierząt (25-50 ml balsamu dla zwierząt ważących 100-200 kg; 80- 100 ml dla osobników o masie powyżej 200 kg 1 raz dziennie; zwierzęta 10-70 kg — 10-15 ml balsamu do jamy gębowej 1 raz dziennie lub w dwóch porcjach, najlepiej na czczo).

Przeciwwrzodowe działanie Balsamu polega na zmniejszaniu działania drażniącego kwasu solnego, hamowaniu działania trawiącego pepsyny na ścianę żołądka, obniżaniu nadmiernej perystaltyki żołądka i dwunastnicy, zmniejszaniu przekrwienie błony śluzowej przewodu pokarmowego oraz pobudzaniu wzrostu nabłonka żołądka i jelit. Działa również osłaniająco i antyseptycznie.

Balsam Szostakowskiego dzięki swoim lepkim i przywierającym właściwościom stabilizuje opatrunki, przeciwdziałając przemieszczeniu się plastrów, gazy i bandaży. Jest to szczególnie ważne w przypadku ran rozdrażnionych i oparzeń.

W praktyce możliwe jest mieszanie Balsamu z olejami mającymi właściwości gojące (olej Iniany, rokitnikowy, konopny, tran), pielęgnujące i przeciwzapalne. Olej rokitnikowy i Iniany zawiera dodatkowo witaminę F (niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe), a także witaminę E, których niedobór powoduje stany zapalne skóry i zaburzenia w regeneracji tkanek. Tran jest bogaty w witaminę A i D, które również odżywiają i pobudzają odnowę tkanek. Wystarczy wymieszać Balsam z wybranym olejem i stosować w formie okładów na schorzałe miejsca lub do smarowania.

]]> http://www.eljotfarm.pl/balsam-szostakowskiego-w-praktycznej-weterynarii-i-pielegnacji-skory-zwierzat-domowych/feed/ 0 http://www.eljotfarm.pl/lekarz-rodzinny-terapia-dhea-u-kobiet/ http://www.eljotfarm.pl/lekarz-rodzinny-terapia-dhea-u-kobiet/#comments Thu, 16 Apr 2015 06:56:24 +0000 http://eljot.fortismedia.pl/?p=1071 „Niedobór androgenów u kobiet może prowadzić do zaburzeń libido, obniżenia nastroju i nasilenia ubytku masy kostnej. Stężenia androgenów nadnerczowych, dehydroepiandrostreonu (DHEA) i jego siarczanu (DHEAS) są skrajnie niskie u kobiet z niedoczynnością kory nadnerczy, pacjentek stosujących przewlekłą stereidoterapię, a obniżają się także w przebiegu starzenia. Artykuł podsumowuje efekty działania DHEA i omawia badania nad zastosowaniem DHEA u kobiet.”

Więcej informacji w dokumencie:

Lekarz rodzinny – terapia DHEA u kobiet

DHEA, czyli dehydroepiandrosteron okrzyknięto „eliksirem młodości” i „fontanną młodości”. Najwięcej emocji budzi jednak nazwa superhormon, wymyślona przez dr Wiliama Regelsona i cytowana w jego książce pod tytułem „Obietnica superhormonów”. Oto czym zasłużył sobie dehydroepiandrosteron, aby znaleźć się w gronie zainteresowania współczesnych badaczy hormonów:

DHEA

• Dodaje energii
• Wzmaga libido
• Poprawia pamięć
• Odnawia układ immunologiczny
• Zmniejsza stres
• Przeciwdziała nowotworom
• Zapobiega chorobie niedokrwiennej serca
• Zmniejsza odkładanie się tłuszczu
• Pomaga w okresie menopauzy
• Wygładza zmarszczki
• Lecz oparzenia

Po przeczytaniu powyższej listy, wielu z nas stwierdzi, że spełnienie chociażby jednego z punktu podniesie jakość naszego życia. To prawda. Proces starzenia zależy w głównej mierze od hormonów. Zaburzenie równowagi hormonalnej wpływa na wiele procesów w naszym organizmie.

Stężenie DHEA (hormonu nadnerczy) we krwi zmienia się wraz z wiekiem. Jest bardzo niskie u dzieci, rośnie tuż przed dojrzewaniem płciowym, by osiągnąć maksimum pomiędzy 20 a 30 rokiem życia. Poziom DHEA u osiemdziesięciolatka to zaledwie 20% poziomu tego hormonu u osoby w wieku 30 lat. Wysokie stężenie DHEA we krwi zapewnia człowiekowi siłę, witalność, sprawność fizyczną oraz intelektualną, czyli napędza nas do działania i dodaje wigoru. Mimo że dehydroepiandrosteron nie wywołuje bezpośrednio efektów metabolicznych, to wpływając na powstawania hormonów płciowychnierozerwalnie związany jest z okresem młodości, kiedy to mężczyzna zakłada rodzinę, a kobieta wydaje na świat potomstwo. Człowiek jest wówczas u szczytu sprawności intelektualnej oraz fizycznej.

Bardzo niedawno odkryto ogromny wpływ DHEA na proces starzenia. W bardzo wielu przypadkach problemy zdrowotne są następstwem postępujących procesów starzenia. Ulegają one nasileniu, gdyż wraz z wiekiem organizm produkuje coraz mniej naturalnych substancji, chociażby hormonów, których poziom w młodości jest bardzo wysoki, a drastycznie spada po czterdziestce. Niedobory DHEA powodują dokuczliwe konsekwencje w postaci przyspieszenia procesów starzenia. Na skutek niedoboru DHEA pojawiają się uciążliwe dolegliwości kobiecej menopauzy i męskiej andropauzy. Organizm staje się podatny na typowe choroby wieku starszego – miażdżycę, nadciśnienie, osteoporozę i inne. W wielu badaniach wykazano, że osoby z niskim stężeniem DHEA dużo częściej niż ich rówieśnicy zapadają na te schorzenia.

DHEA wygładza zmarszczki i odmładza cerę

Z wiekiem skóra człowieka staje się coraz bardziej sucha, ponieważ gruczoły łojowe, które mają za zadanie natłuszczać ją, nie spełniają swego zadania tak dobrze jak w młodości. DHEA przeciwdziała temu niekorzystnemu procesowi natłuszczając i poprzez to odmładzając skórę. Dehydroepiandrosteron wygładza skórę i likwiduje zmarszczki. Dzięki temu odmładza wygląd twarzy. DHEA nadaje cerze zdrowy, młodzieńczy wygląd.

Ciekawostką jest także to, że amerykańscy naukowcy ustalili, że już niewielki wzrost DHEA we krwi ogranicza śmiertelność aż o 36- 48%. Można więc domniemywać, że DHEA bywa wskaźnikiem wieku biologicznego człowieka- i jeżeli jego poziom jest niski, świadczy to o mocnym nadwerężeniu organizmu.

DHEA w tabletkach

Dla uzupełnienia niedoborów naturalnego dehydroepiandrosteronu poleca się DHEA w tabletkach. Jest to lek bezpieczny, ponieważ zmienia się w hormony płciowe w zależności od aktualnych potrzeb organizmu. Niewykorzystana dawka DHEA jest wydalana i nie kumuluje się. Badania kliniczne potwierdzają brak jakichkolwiek skutków niepożądanych przy odpowiednim zażywaniu. Warto też pamiętać, że DHEA powinien być przyjmowany przez ludzi 40- i 50-letnich, cieszących się zdrowiem, sprawnością fizyczną i intelektualną, którzy chcieliby ten stan zachować jak najdłużej.
Ewelina Kępska

Źródło: http://biotechnologia.pl/kosmetologia/artykuly/dhea-eliksir-mlodosci,13922

Więcej informacji w poniższym dokumencie:

Hormony młodości

Jako substancja, został uzyskany przypadkowo w 1939 r., gdy Szostakowski próbował przeprowadzić syntezę nowej żywicy polimerowej. Zainteresował uczonego, gdyż poszukiwano wówczas nowych środków leczniczych, pomocnych w leczeniu oparzeń, ran i odmrożeń. W I połowie XX wieku nie było jeszcze antybiotyków. Dopiero w 1942 r. wprowadzono do lecznictwa penicylinę.

Balsam Szostakowskiego ma postać gęstej, lepkiej, przylegającej do skóry masy o miłym specyficznym, nieco spirytusowo-eterowym zapachu. Bez smaku i delikatnie złotawej barwie. Nie jest toksyczny, nie wywołuje reakcji alergicznych.

Odznacza się szczególnymi właściwościami osłaniającymi i ochraniającymi skórę i błony śluzowe. Na skórze tworzy warstwę izolującą, chroniącą przed czynnikami zewnętrznym. Wzmaga procesy wzrostu i regeneracji tkanki nabłonkowej. Przyśpiesza gojenie ran. Zapobiega szerzeniu się infekcji w obrębie skóry i błony śluzowej. Wspomaga oczyszczenie rany. Działa przeciwświądowo i przeciwbólowo.

W Polsce popularność Balsamu Szostakowskiego wzrosła wyraźnie w latach 70 i 80. Balsam odegrał dużą role w profilaktyce i leczeniu schorzeń skórnych. W latach 60. XX wieku zaczęto Balsam polecać doustnie, w leczeniu i profilaktyce choroby wrzodowej, przy nadkwasocie treści żołądka i zgadze.

W latach 60. i 70. XX wieku przeprowadzono szerokie badania nad skutecznością Balsamu Szostakowskiego w profilaktyce oraz leczeniu paradontozy i stanów zapalnych dziąseł innego pochodzenia. Zmiany chorobowe ustępowały w ciągu dwóch tygodni

Najczęstsze objawy menopauzy to zmiany naczynioruchowe: uderzenia gorąca i zlewne poty, nudności, zawroty głowy, bóle mięśniowe i stawowe oraz zaburzenia emocjonalne: drażliwość, nadpobudliwość, stany lękowe, zespoły nerwicowe czy depresyjne, a także zaburzenia snu. U kobiet po menopauzie obserwuje się zmniejszenie libido, reaktywności seksualnej i wrażliwości stref erogennych. Przy towarzyszącym zespole „suchości” stosunki płciowe często są bolesne.

Deficyt estrogenów prowadzi do ubytku masy kostnej, czyli osteoporozy. Metaboliczne następstwa menopauzy zwiększają ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej. Obserwuje się także niekorzystny profil lipidowy, narasta insulinooporność, zmniejsza się tolerancja glukozy. Są to ważne elementy patogenezy miażdżycy, a także nadciśnienia tętniczego, otyłości i cukrzycy.

Leczenie estrogenami

Hormonalne leczenie zastępcze estrogenami usuwa wiele objawów menopauzy i zapobiega ubytkowi masy kostnej. Jednak w ostatnim czasie w wielu pracach naukowych podważa się korzyści takiego leczenia u kobiet we wtórnej prewencji choroby wieńcowej. Wykazano również zwiększenie ryzyka raka gruczołów piersiowych oraz udarów mózgu podczas leczenia estrogenami. Spowodowało to zmianę podejścia do HTZ i konieczność szukania innych skutecznych i bezpiecznych metod leczenia objawów towarzyszących kobietom po 40-50. roku życia.

DHEA w zastępstwie

Do niedawna okres menopauzy wiązany był wyłącznie z niedoborem estrogenów. Dziś wiemy, że objawy pogorszenia jakości życia i niekorzystne zjawiska metaboliczne pojawiające się często już od 40. roku życia są związane z niedoborem dehydroepiandrosteronu (DHEA) – androgenu nadnerczowego. Stężenie tego hormonu obniża się istotnie wraz z wiekiem.

Badania nad efektami suplementacji DHEA wykazały jego korzystny wpływ na jakość życia, nastrój, metabolizm, a także na zmniejszenie ryzyka powstawania niektórych nowotworów. Określenie DHEA „hormonem młodości” nie jest więc pozbawione racjonalnych podstaw.

Synteza, metabolizm i niedobór DHEA

Najwyższe stężenie dehydroepiandrosteronu (30-35 mg na dobę) występuje około 35. roku życia. W późniejszym wieku obserwujemy stopniowe zmniejszanie się nadnerczowej produkcji DHEA, aż do śladowych ilości kilku miligramów na dobę u kobiet 80-letnich. Obniżenie produkcji DHEA obserwowane wraz z wiekiem pogłębia się w przypadku występowania chorób układu krążenia, nowotworów, depresji, cukrzycy i osteoporozy.

U kobiet DHEA metabolizowany jest w tkankach docelowych głównie do androgenów, tj. testosteronu, ale powstają także z niego estrogeny – estradiol i estron. Kierunek metabolizmu DHEA zależy od układu enzymatycznego, jakim dysponuje dana tkanka i narząd. Narządy estrogenozależne (np. układ moczowo-płciowy, tkanka kostna) produkują głównie estrogeny, natomiast w ośrodkowym układzie nerwowym i w skórze z DHEA powstają głównie androgeny.

Wiele objawów niedoboru DHEA jest podobnych do objawów niedoboru estrogenów, ale – jak wspomniano – z DHEA u kobiet powstaje głównie testosteron. Opisano zespół niedoboru androgenów charakteryzujący się zmniejszeniem libido, zmianami wstecznymi w obrębie skóry i włosów, a także obniżonym nastrojem. Niedobór DHEA może być jedną z przyczyn powstawania zespołu metabolicznego. Jest on czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, a przede wszystkim choroby wieńcowej.

Rola w ustroju

DHEA korzystnie wpływa na układ odpornościowy, zwiększając liczbę komórek odpowiedzialnych za cytotoksyczność. Może także wywierać działanie antynowotworowe i antyoksydacyjne. Ponadto DHEA zmniejsza ryzyko wystąpienia choroby Parkinsona i Alzheimera. Działa również jako neuroprzekaźnik w mózgu i reguluje procesy zapamiętywania. Prawidłowa aktywność DHEA w mózgu odpowiada za poziom nastroju; zaburzenia w rytmie jego wydzielania mogą powodować depresję.

DHEA zmniejsza ryzyko choroby wieńcowej, głównie powstawanie blaszki miażdżycowej w naczyniach. Wykazano, że im wyższe stężenie tego hormonu, tym wyższe stężenie HDL-cholesterolu, a niższe cholesterolu całkowitego i LDL-cholesterolu.

Stan psychiczny

Stosowanie DHEA ma korzystny wpływ na psychikę kobiet. Hormon ten pomaga uzupełnić energię życiową, poprawia nastrój i zmniejsza ryzyko depresji. Ponad 80 proc. pań stosujących DHEA zauważyło u siebie poprawę jakości snu. Pacjentki czuły się bardziej zrelaksowane, miały więcej energii, lepiej znosiły stres. Ponadto DHEA u kobiet zwiększa libido i satysfakcję z życia seksualnego.

Osteoporoza

Ryzyko złamań u kobiet w wieku 60 lat wynosi 50 proc. Gęstość mineralna kości w dużym stopniu zależna jest od DHEA, bowiem androgenowe działanie tego hormonu korzystnie wpływa na jakość kości. U pacjentek z osteoporozą wyrównywanie niedoboru DHEA zwiększa gęstość kości.

Dawkowanie i bezpieczeństwo

Leczenie estrogenami wiąże się z ryzykiem rozwinięcia raka macicy i gruczołów piersiowych. Natomiast stosując leczenie DHEA obserwuje się zanik endometrium bez wpływu na ryzyko raka macicy. Oprócz tego wykazano, że kobiety z niższymi stężeniami DHEA częściej zapadają na raka piersi. Podobny związek wykazano pomiędzy DHEA a rakiem jelita grubego.

U kobiet stosowanie DHEA powinno rozpoczynać się od dawki 5 mg dziennie. U większości pacjentek taka dawka jest wystarczająca do odtworzenia stężeń DHEA charakterystycznych dla młodych, zdrowych kobiet. Jeżeli efekty stosowania leku są niewystarczające, można stopniowo zwiększać dawkę leku do 25 mg dziennie.

Przy stosowaniu prawidłowych dawek DHEA u kobiet nie obserwuje się objawów ubocznych. Zmiany trądzikowe, nieprawidłowe owłosienie, przetłuszczanie skóry lub obrzęki świadczą o znacznym przedawkowaniu leku. Należy wtedy czasowo odstawić leczenie, zweryfikować wskazania i ewentualnie ponownie podjąć leczenie DHEA w dawce 5 mg dziennie.

Źródło: http://www.nazdrowie.pl/artykul/terapia-dhea-u-kobiet